باران و شب

من اما
همه ی رازهایم را فاش گفته ام
نه ارغوانی
و نمی ترسم
چرا که هیچ جادثه ای جز مرگ .. ناگهانی نیست
به هرکسی دشنام دهد خیالم را
تنها سکوت می کنم که پاسخ نادان جز به دانایی نیست
و درختها سخت آموزگارند
که عمر آدمی .. خیلی هم طولانی نیست
به هر آینه ای نگاه کردم دیدم
به جز خودم .. هیچ کس .. لایق .. این همه .. احساس مهربانی نیست ..

پ ن : گاهی احساس آدم آتش میگیرد...