وصیت

امشب می خواهم تازه تر "وصیت" کنم.

هنوز تموم نشده... "طولانی شد".

پ ن :

بیم و هراسم نیست .. که تو همه جا از من قبل تری ... و حتی بعد تر ...
هر جا که سَری افراشته .. تو بلند تر
و هر بخششی از آگاهی .. در طول "عاشقانگی" توست
من را ..
ما را .. به "خودت" بیاور ...
که بدانیم همه جزئی از ملکوت لایتناهی توییم ...
و "کلمات" .. عناصر حقیقی "هستی" اند ...
و هیچ "عادتی" نیست
"بهشت" خودِ تو هستی..
تمام.