مستِ مستِ مست

تکه ای از خورشید
تکه ای از ماه
نه
ستاره گون تمام است این اندام
باغی از گلهای شب بویی
مثل قله های سپید اندام
که نمی رسد دست هرکسی آنجا
پنجه هایم گم می شوند
در شبِ دلربای گیسویی دلبرا
مدهوش تر
وحشی تر
ناله ها جان می دهند...
زجه ها می شِکُفَند...
کبودی ها ...
به عشق غلطان
نقشه ای ترسیم
عاشقی شعر می شود..

پ ن: مستِ مستِ مست....